skip to Main Content

Jij gaat naar Marokko op vakantie? Met man en twee meiden van 10? Juist, dat is helemaal geschikt voor mijn website! Wil jij een blog schrijven over hoe dat is, reizen door Marokko met kids? Voor alle moeders en aanverwanten in Groningen? Deal. Doe ik. Maar hoe noem je een reis-blog…even denken….ik doop het een trog (travel-blog – heb je ‘m?). Een trog over teruggaan in de tijd, over mannen in jurken en kinderen met I-phones op ezels.

What was I thinking!?

Ik verklap alvast de clou: reizen door Zuid-Marokko, op jezelf (dat wil zeggen: met huurauto), met kinderen is ontzettend goed te doen. Echt. Maar de laatste weken voorafgaand aan het vertrek, heb ik mezelf heel vaak afgevraagd ‘what the hell was I thinking’? Waarom had ik niet gewoon gekozen voor een weekje Tenerife, als ik zonodig zon wilde meepikken? Een all-inclusive Turkije wellicht? Tja, dat hebben we natuurlijk gedaan juist omdát we niet iets ‘gewoons’ wilden, maar een stukje avontuur, cultuur, iets nieuws, iets bijzonders. Enfin, dat heeft zo z’n prijs, en dat bedoel ik voornamelijk in gemoedsrust. Enkele slapeloze nachten zijn er wel aan vooraf gegaan. Zo kwamen we er kort van tevoren achter dat inentingen toch wel nodig zijn. Verplicht, nee. Aangeraden, wel. Nu hadden wij al een behoorlijk vol vaccinatieboekje, maar je zult het net zien, alles net verlopen. En Isa, keurig het vaccinatieprogramma doorlopen, maar nog niet voor Hepatitis A en B ingeënd, dus tja, toch maar voor de zekerheid ook een shotje van dat spul halen. Gelukkig bestaat er iets als thuisvaccinatie.nl. Prikken aan je keukentafel, ook in de avonduren, zonder hoger tarief. Je maakt op de website de afspraak en kiest het moment dat jou goed uitkomt. Heel 2014! In het pakketje met spuiten zat ook gratis gezondheidsadvies. En dat was niet mis. Het kwam er op neer dat wat je ook zou doen of laten: ziek werd je in Marokko sowieso. Dochter Isa’s gezicht werd na het horen van alle gevaren steeds bleker. Gingen we nu lekker op vakantie of werd het een barre tocht op uithoudingsvermogen? Het kostte weer een slapeloos nachtje, maar uiteindelijk vertrokken we toch, met in ons kielzog nichtje Nikki, idem 10 jaar. (n.b. reis je met kinderen die niet van jezelf zijn, denk dan aan een verklaring van de ouders dat ze toestemming geven om hun kind mee te nemen. Scheelt weer een onmogelijke uitleg bij de douane en een verdenking van kidnapping. Kijk op de site van de Marechaussee voor een format van zo’n formulier.)

En dan sta je koud 4 uur later op het behoorlijk moderne vliegveld van Marrakech. Waar we nog echt stempels kregen in onze paspoorten – de meiden waren verguld. Onze transfer stond klaar om ons naar ons eerste familiehotel in Marrakech te brengen. In het witte busje, twee blonde kopjes op de voorbank naast een gezellige chauffeur (dat kinderen hier een potje kunnen breken, hadden we al snel door), zat nog een stel met twee kleine kinderen (1 en 3). Net als wij hadden zij de rondreis geboekt via Marokkokids.nl, een onderdeel van Riksjakids.nl die reizen naar bijzondere bestemmingen organiseert. Later, in het hotel, ontmoetten we familie 3: vader en moeder met twee dochters van 11 en 14, ook Marokko-kidsers en onze latere ‘kamelenvrienden’. We waren, kortom, niet de enigen en deelden de lof voor de organisatie van Marokkokids: persoonlijk, deskundig en veel vrijheid in de invulling. Het voordeel is duidelijk: geen gedoe met zelf zoeken naar leuke locaties en accomodaties, duidelijke routebeschrijvingen, vooraf al bijna alles betaald, en een gevoel van zekerheid dat er een reisagent ter plekke ingeschakeld kan worden bij noodgevallen (ja, die hondenbeten met hondsdolheid waar de vaccinatiearts over sprak bleven maar in mijn hoofd spoken).

Marrakech: vriendelijke chaos

Familiehotel Maroccan House zat net iets buiten de Medina van Marrakech, in de hippe buurt Guelix. Hier zitten ook McDonalds, Zara, de Sushi-bar en meer places-to-be. Fijn om niet direct in de hectiek van het centrum te beginnen. We verbleven er 2 nachten en 1 volle dag en kozen voor de hop-on, hop-off bus om de sfeer van de stad op een gemakkelijke manier te verkennen. We kijken onze ogen uit. Kamelen op de hoeken van de straten. Gesluierde vrouwen tussen naveltruitjes-jeugd op hakjes. Getoeter all-over, maar veel gelach en vriendelijkheid. Hoe dichter we bij de Medina kwamen, hoe meer chaos. Wat een drukte!! We wagen het er direct op en bezoeken de souks. Slaan door meesterlijk (?) te onderhandelen onze slag en de twee dames zijn een nep-IceWatch en vele koelkast-magneten rijker. Het is een kleurrijk geheel en komt het omdat we met kinderen zijn dat iedereen ons zo aardig tegemoet treedt? Ja, je wordt wel een winkeltje ingelokt, maar we verlaten iedere plek met een ferme handdruk (waarschijnlijk betalen we te veel..).

We eten in een hoog aangeschreven restaurant twee stappen van ons hotel af. Eigenlijk hadden we moeten reserveren maar we mogen toch aanschuiven. Het is duidelijk dat toute-marrakech hier dineert en de prijs is daar ook naar, maar wat een goddelijke maaltijd. Ook de meiden smullen en vinden het eten-op-chic wel een avontuur. Tajines, lamsvlees, gebakken aubergines. Dat belooft wat!

Lange, maar adembenemende autoritten

De 3e dag start onze rondreis die ons uiteindelijk via het magnifieke Atlasgebergte, Ait Benhaddou, de Dadesvallei en Zagora naar de woestijn brengt waar we een nacht door gaan brengen in een bedoeinentent (waar we in stijl naar toe ‘waggelen’ op kamelen, jaja). Trek je een direct lijntje van Marrakech naar de woestijn, dan lijkt dat toch echt een kippe-eindje. Echter, in Marokko is niets recht (waar wel in het leven?) en met maximum snelheden tussen de 60 en 80 km per uur, die je meestal niet eens haalt, betekent het dagelijks toch wel een dagdeel in de auto. Keep that in mind! Dat is namelijk niet niks. Persoonlijk vond ik het – terugkijkend – iets teveel van het goede, hoe prachtig en afwisselend het uitzicht uit de autoraampjes ook is. En dat is het. Iedere bocht brengt weer een ‘wauw’ over de lippen. Het gaat van mooi naar mooier, naar geweldig, naar overweldigend. Maar op de terugweg, slechts een paar dagen later, merk je toch dat je uitziet naar het eind, naar een plek om te zijn en niet alleen om doorheen te reizen. We hadden wel onze voorzieningen getroffen. Dvd schermen voor de meisjes op de achterbank, die steevast met een goede film de rit begonnen. Daarna: onze ‘camel-songs’; een cd gebrand door mijn liefste met opzwepende muziek voor alle generaties. Toch werd er ook veel uit de raampjes gestaard en gedroomd en boeide het de dames zeker. Voor hen ging er een wereld open. Stoffig, grillig en gevuld met exotische beelden. Kinderen aan het werk, op ezels. Mannen met stenen en mineralen (geoden) aan de kant van de weg, hopend op een toerist die de portemonnee trekt. Dorpjes met dampende tajines rond lunchtijd en, helaas, heel veel politie overal. Om overlast tegen te gaan, zal een Wilders-stemmer al snel denken. Maar nee. De helft van het politiecorps wordt ingezet om de snelheid te controleren en pas op: je bent als toerist al snel de sjaak. Zo kregen wij ook een boete die na onderhandelen (ja, ook hier) al snel door de helft werd gedeeld, en zeker buiten ons zicht in de zak van de dienstdoende agent verdween. Ze staan erop, dus hou je aan de aangegeven snelheid. Buiten deze enigszins onaangename ontmoeting werden we overal warm en vriendelijk onthaald, als we weer eens een Marokkaans broodje scoorden in een lokaal winkeltje (aanrader voor onderweg: brood en ‘le vache qui rit’-kaasjes, overal verkrijgbaar), als we gingen tanken, als we een shotje koffie bestelden.

Woestijnkamp per dromedaris (geen kameel!)

In Ait Benhaddou sliepen we in een prachtig hotel (Dar Mouna), recht tegenover de beroemde kasbah, waard om te bezoeken (leuke klim met de kinderen en daarna: damn, what a view!) maar ook net zo waard om ’s-ochtends, vlak na zonsopgang, vanaf het terras van ons hotel te bewonderen. De diepe kleuren rood, die schaduwen, de stilte en het gebergte op de achtergrond, terwijl een heerlijke kop koffie ons vergezelt. Onvergetelijk. En dan door naar de woestijn. Het landschap verandert van groots en grillig in vruchtbaar en groen tot het overgaat in vlak en zanderig. En aan de rand van die grote indrukwekkende Sahara, ligt een hele kleine nederzetting waar onze tocht in de woestijn kan beginnen. Met onze eerder genoemde ‘kamelenvrienden’ worden we 2 uur lang door de woestijn geleid door 3 prachtige ‘Terouac’ mannen (denk blauw gesluierd, lange gewaden met spijkerbroek en gymschoenen, donkere magische blik, voor de ouderen onder ons:  denk Omar Sharif), op onze trouwe dromedarissen. Dromedarissen zeg je? Jawel, er blijken nl. in heel Marokko geen kamelen te zijn; het zijn dromedarissen!! Veel sterker dan hun kamelen-broeders, kunnen dagen zonder eten en zijn een prettig gezelschap. Waarvan acte. Het is even wennen en je moet je eraan kunnen overgeven, maar het is een onvergetelijke ervaring. We hobbelen door landschappen waar Laurence of Arabia jaloers op zou zijn, en ik ben na een tijdje zelfs zo’n ervaren dromedaris-rijdster dat ik het aandurf zonder handen en 90 graden gedraaid foto’s en filmpjes te schieten. Nikki verzucht: het is toch wel bijzonder, ik ben 10 jaar en nu zit ik hier in de woestijn op een dromedaris! Met andere woorden, deze verwende generatie die alles heeft kun je toch echt nog wel imponeren!

Het kamp ligt prachtig verscholen tussen enkele woestijnheuvelruggen. Als we er 1 beklimmen, zien we in de omgeving nog enkele kampen liggen. Met toeristen natuurlijk. Toch haalt dat niets van de charme weg, terug bij het kamp waan je je echt afgezonderd van de rest van de wereld. Kon Isa thuis nog wel huiveren bij de gedachte aan een slang of schorpioen in de woestijn, daar ter plekke valt alles van ze af en rennen de kinderen op blote voeten door zandbergen en genieten. Ze bedenken een kindertent: zij gaan samen met z’n vieren in 1 tent slapen. Dat mag van onze begeleiders, die na het settelen in het kamp voor thee en pinda’s zorgen waarna later een overheerlijk tajine-maaltijd volgt. We eten op kussens, we drinken uit zilveren theekannen. De avond eindigt met muziek rond het kampvuur. Toeristisch? Ja. Overtuigend? Jawel. Genieten? Met een hoofdletter G.  

De nacht is koud, zoals een echte woestijnnacht in de winter betaamt. De basic bedden zijn hard en we lijken zowat onder cement te liggen met al die dikke dekens op elkaar. Maar de ochtend maakt alles goed en de ervaring zit voor altijd in ons geheugen gebeiteld.

Franse gastvrijheid, weelderige bedden

Weer terug in onze bolide stoppen we onderweg in Agdz. We hebben een overnachting in een geweldig guesthouse (Dar Qamar). Voor de eerste keer inclusief een verwarmd zwembad! De sfeer is sereen, verzorgd, we worden in de watten gelegd. Le monsieur, de eigenaar (zoals vele eigenaars van hotels: een Fransman) kookt Frans voor ons omdat hij vermoedt dat de kinderen daar na een week Marokkaans wel aan toe zijn. We badderen lang onze zanderige huid en ruiken naar Marokkaanse bloemetjes. Het bed is voor Marokkaanse begrippen eindeloos zacht en we vallen al vroeg in een diepe slaap.

Tot nu toe hebben al onze accomodaties familiekamers aangeboden, waar we met z’n allen in 1 kamer slapen. Onze laatste nacht in Marrakech loopt het echter door omstandigheden anders. Onze oorspronkelijke riad, een traditioneel oud hotel in de stad (Marrakech stikt ervan), blijkt overboekt bij aankomst. We worden geupgraded, zoals dat zo mooi heet, en lopen het straatje uit naar ons nieuwe onderkomen. Dat blijkt een superdeluxe top-range riad te zijn waar Alladin zo op z’n vliegende tapijt voorbij zou kunnen komen vliegen. Maar dan wel met een dakterras met volop loungebanken, robijn-witte relaxstoelen, een jaccuzi, schaduwrijke hoekjes waar je kunt chillen: deze mensen hebben het begrepen. Hier geen familiekamers maar twee prachtige riante kamers op enige afstand van elkaar. Die avond slapen we beiden met een kind aan onze zijde. Ze zijn dan wel 10, maar toch nog een beetje onder de indruk. Omdat we die dag de langste rit (ongeveer 6 uur) achter de rug hebben, hebben we de tieners beloofd te eten bij McDonalds. We rijden daar met een tuctuc naar toe, een avontuur op zich. Denken we ons daar tussen de toeristen te begeven, zijn we met onze blonde koppen een rariteit op zich: de Mac is echt een lokaal dingetje, ontzettend populair bij de Marokkanen zelf. Grappig om een vrouw in burka achter de frietjes te zien zitten!

Terugblikkend vonden we onze meiden over het algemeen erg geïnteresseerd in wat er om hun heen gebeurde: we hoorden vaak hoe aardig ze de mensen vonden, ze maakten contact, grapjes met de winkeliers, hadden het spel van het onderhandelen aardig in de vingers. Ziek zijn we ook niet geweest, misschien dankzij de kleine flesjes hygienische handzeep die we veelvuldig voor het eten, na het eten, na het toilet, na het aaien van de dromedarissen (kunnen geen hondsdolheid krijgen, wist je dat al?) gebruikten en we hebben ons aan de regel ‘alleen water uit gesealde flesjes’ gehouden. Natuurlijk hadden we voorgeselecteerde hotels die aan bepaalde vereisten voldeden. Maar ook zonder dat en met een portie gezond verstand, kun je probleemloos rondreizen in Marokko, genieten van al het natuurschoon, de gastvrijheid en het geweldige eten (zelfs regelmatig met een glaasje lekkere wijn…ze zijn ook niet gek daar). Met kinderen. Juist met kinderen!

Dus als je er nog eens naar toe gaat: doe onze dromedarissen vooral onze groeten! Uit holland!!

Back To Top